

Fotos und Illustration: Susanne Eiynck-Smith
Sprecher Deutsch: Stephan Niemand
Übersetzerin und Sprecherin Albanisch: Gladiola Sadiku
© Mulingula e.V., lizensiert unter CC BY-NC-ND 4.0

Der Schulausflug

von Paul Maar

Ekskursioni i shkollës

nga Paul Maar

Tina und Tim sind Freunde.
Und seit diesem Schuljahr sind sie sogar in einer Klasse.

Ihre Lehrerin heißt Frau Bode.
Frau Bode ist sehr freundlich. Sie hat gute Ideen.

Tina dhe Timi janë shokë.
Dhe që nga ky vit shkollor ata janë madje në të njëjtën klasë.

Mësuesja e tyre quhet zonja Bode.
Zonja Bode është shumë e sjellshme. Ajo ka ide të mira.

Sie plant mit der Klasse einen Ausflug. Die einen wollen wandern, die anderen wollen lieber mit dem Bus fahren.

„Am besten machen wir beides", sagt Frau Bode.

„Wir fahren mit dem Bus zum Steigerwald. Dann lassen wir den Bus am Waldrand stehen und wandern zu einer Ruine.“

„Zu welcher Rinne wandern wir?" fragt Jörn.

„Eine Ruine", verbessert Tina. "Das ist ein kaputtes Haus."

Frau Bode nickt. „Ja, es sind die Reste von einer alten Ritterburg. Ganz dicke Mauern und ein hoher Turm."

Ajo planifikon një ekskursion me klasën. Disa duan të ecin në natyrë, të tjerët duan të udhëtojnë më mirë me autobus.

- Është më mirë ti bëjmë të dyja - thotë zonja Bode.

- Udhëtojmë me autobus deri në Staigerwald. Pastaj e lëmë autobuzin në skaj të pyllit dhe ecim deri te një rrënojë.

- Për te cila rrëcoke do të ecim? – pyet Jërn.

- Te një rrënojë, - e korrigjon Tina. Ajo është një shtëpi e prishur.

Zonja Bode tund kokën.
- Po, janë mbetjet e një kalaje të vjetër kalorësish. Me mure shumë të trasha dhe një kullë të lartë.

Am Mittwoch früh treffen sich alle am Schillerplatz.

Da wartet schon der Bus. Pünktlich geht es los.

Nach drei Stunden hält der Bus am Waldrand. Der Fahrer sagt: „Ich warte hier solange.“

Të mërkurën herët në mëngjes takohen të gjithë në sheshin Shiller.

Atje po priste autobuzi. Nisja u bë në orar.

Autobuzi ndaloi pas tri orësh në fund të pyllit. Shoferi thotë:
- Unë po pres këtu ndërkohë.

Ein paar aus der Klasse wollen gleich losrennen.

Frau Bode ruft: „Nicht so schnell! Wenn wir jetzt durch den Wald gehen, gelten folgende Regeln:

Wir bleiben zusammen, keiner rennt allein weg.
Und keiner geht vom Weg ab.
Es ist gefährlich hier im Wald.
Ich möchte keinen von euch verlieren.
Habt ihr das verstanden?"

Disa nga klasa duan të largohen menjëherë me vrap.

Zonja Bode thërret:
- Jo kaq shpejt. Kur të ecim në pyll, vlejnë këto rregulla:

- Do të qëndrojmë bashkë, asnjë nuk do të iki vetëm.
- Dhe askush nuk do të largohet nga rruga.
- Është e rrezikshme këtu në pyll.
- Nuk dua të humbas asnjë nga ju.
- E kuptuat?

Als sie eine Weile gewandert sind, kommen sie an eine Stelle, wo viele Büsche stehen.

Bastian entdeckt es zuerst: „Himbeeren!" schreit er.

Die anderen sind schon bei den Büschen und stopfen sich den Mund mit Beeren voll.

„Fünf Minuten habt ihr Zeit", sagt Frau Bode.
Nach einer Weile ruft sie: "So, genug jetzt! Wir müssen weiter."

Pasi kishin ecur pak, mbërritën në një vend, ku kishte shumë shkurre.

Bastiani i zbulon ato i pari:
- Mjedra, - thërret ai.

Të tjerët ishin te shkurret dhe po e mbushnin gojën plot me mjedra.

- Keni pesë minuta kohë, - thotë zonja Bode.

Pas njëfarë kohe ajo thërret:
- E pra, mjaft tani. Duhet të vazhdojmë.

Als sie wieder unterwegs sind, sagt Tina zu Tim: "Schade, dass wir weiter mussten.
Die Beeren waren so lecker!“

Kur ishin rrugës, Tina i thotë Timit:
- Sa keq, që duhet të nisemi. Mjedrat ishin aq të shijshme.

Nach zehn Minuten kommen sie zur Ruine.

Erst steigen alle auf den Turm.

Tina und Tim probieren aus, wie lange ihre Spucke von der Turmspitze bis zum Waldboden braucht.

Als alle wieder unten sind, sagt Frau Bode: „Hier machen wir nun eine halbe Stunde Pause. Jetzt dürft ihr eure Brote auspacken. Aber bitte, bleibt hier. Dass mir keiner weggeht!"

Pas dhjetë minutash mbërrijnë te rrënoja.

Fillimisht u ngjitën të gjithë në kullë.

Tina dhe Timi provojnë, sa kohë i duhet pështymës së tyre nga kulla deri në
tokë.

Zonja Bode i thotë, kur ishin përsëri të gjithë poshtë:
- Këtu do të bëjmë vetëm gjysëm ore pushim.
- Tani mund të nxirrni bukat tuaja.
- Por, ju lutem qëndroni këtu. Se mos më largohet njeri.

Tina guckt nach, was Mama ihr mitgegeben hat. „Oh, nein“, stöhnt sie. „Käsebrot!“

„Magst du Käse?", fragt sie Tim.
„Ja, gern", antwortet Tim und lacht.
Tina fragt Tim: „Tauschen wir?"
„Ja, gern," sagt Tim und lacht noch mehr.
Dann zeigt er Tina sein Brot: Auch Käse!

„Ich hol mir einfach ein paar Himbeeren", sagt Tina.

„Das geht nicht", flüstert Tim. „Du hast doch gehört, was Frau Bode gesagt hat."

„Die merkt das gar nicht", flüstert Tina.
„Bis die Pause vorbei ist, bin ich längst wieder hier." Heimlich schleicht sie weg.

Tina kontrollon, çfarë i ka dhënë mami me vete.
- Oh, jo, - psherëtin ajo, - bukë me djathë!
- Të pëlqen djathi, - e pyet ajo Timin.
- Po, shumë, - përgjigjet Timi dhe qesh.
Tina e pyet Timin:
- E ndërrojmë?
- Me gjithë qejf, - thotë Timi dhe qesh akoma më shumë.
Pastaj i tregon Tinës bukën e tij:
- Edhe kjo me djathë.
- Unë po marr thjesht disa mjedra, - thotë Tina.
- Kjo nuk është e mundur, - pëshpërit Timi.
- Ti e dëgjove, çfarë tha zonja Bode.
- Ajo as do ta vë re këtë gjë, - pëshpërit Tina.
- Deri sa të mbarojë pushimi, jam kthyer me kohë.
Ajo ikën fshehurazi.

Tim wartet.

Nach einiger Zeit fragt Frau Bode: „Sind eigentlich alle da?"

„Ja!" ruft Tim ganz schnell und ganz laut.

„Wir wollen lieber mal abzählen, ob auch wirklich alle 29 hier sind", sagt Frau Bode. „Wer fängt an?"

Timi pret.

Pas njëfarë kohe zonja Bode pyet:
- A janë vallë të gjithë këtu?

- Po, - thërret Timi shumë shpejt dhe shumë fort.

- Më mirë të numërojmë dhe të shohim nëse të gjithë 29 fëmijët janë këtu, - thotë zonja Bode. - Kush do të fillojë?

„Ich", sagt Elvira und ruft laut: „Eins!"

„Zwei!" ruft Bastian.
„Drei!" Das war Achim.
„Vier!" ruft Tim.
So geht es weiter.

„Hoffentlich kommt Tina bald", denkt Tim.
Sonst merkt Frau Bode, dass wir nur 28 sind."

„Achtundzwanzig!" ruft da schon Eva.

Einen Augenblick ist Stille. Da ruft Tim schnell: „Neunundzwanzig!"

„Gut. Dann sind wir ja vollzählig", sagt Frau Bode. Keiner hat gemerkt, dass Tim zweimal eine Zahl gerufen hat.

- Unë, thotë Elvira dhe thërret fort: Një!

- Dy, - thërret Bastian.
- Tre! - Ky ishte Ahimi.
- Katër, - thotë Timi.
Kështu vazhdon më tej.

- Shpresoj, që Tina të vijë së shpejti, - mendon Timi. Ndryshe, zonja Bode do ta kuptojë, që jemi vetëm 28.

- Njëzet e tetë, - thotë Eva në atë kohë.

- Për një moment është qetësi. Ndërkohë Timi thërret shpejt:
- Njëzet e nëntë.

- Mirë. Atëherë jemi të gjithë, - thotë zonja Bode.
- Askush nuk e vuri re, që Timi numëroi dy herë.

„Wir nehmen eine Abkürzung", sagt Frau Bode und marschiert voraus.

Tim geht sehr, sehr langsam und guckt sich immer wieder um.

Wo Tina nur bleibt?

- Do të marrim një rrugë të shkurtër, - thotë zonja Bode dhe marshon vetë përpara.

Timi ecën jashtëzakonisht shumë ngadalë dhe sheh gjithnjë rreth e qark.

- Ku të ketë mbetur vallë Tina?

Tina hat inzwischen ganz viele Himbeeren gegessen.
„Jetzt muss ich aber schnell zurück", sagt sie sich.

Aber als sie zur Ruine kommt,
sind alle schon weg.
„So ein Mist!" schimpft Tina."
Welchen Weg sind die wohl zurück?
Drei Wege führen von der Ruine weg.
Tina entscheidet sich für den linken.

Sie rennt, so schnell sie kann.
Wo sind nur die anderen?

Tina ndërkohë kishte ngrënë shumë mjedra.
- Tani duhet të kthehem shpejt, - thotë Tina me vete.

Por, kur ajo arrin te rrënoja, kishin ikur të gjithë.
- Çfarë dreq pune!, - bërtet Tina.
- Nga cila rrugë do të jenë kthyer vallë?
Kishte tri rrugë për t`u larguar nga rrënoja. Tina vendos të marrë atë majtas.

Ajo vrapon aq shpejt, sa mundet. Ku do të jenë tani të tjerët?

Tim bleibt schließlich stehen.
Was soll er nur machen?
Soll er Frau Bode sagen, dass Tina fehlt? Aber dann muss er ihr gestehen, dass er zweimal gerufen hat.

„Tim, du trödelst“, sagt Frau Bode. „Jetzt komm schon!" Tim geht langsam weiter.

Më në fund Timi ndalet. Çfarë të bëjë?
T`i thotë zonjës Bode, që Tina mungon?
Por, pastaj duhet t`i pohojë zonjës Bode që ka numëruar dy herë.

- Tim, ti po sorollatesh, - i thotë zonja Bode.
- Eja, pra tani.
Timi vazhdon të ecë ngadalë.

Tina rennt und rennt. Der Wald wird immer dichter.

Sie bleibt stehen und guckt sich um.

Irgendwo knackt ein Zweig. Es raschelt im Gebüsch.

Tina hält vor Angst den Atem an.

Ein Hase hoppelt aus dem Busch vor ihr.

Erleichtert rennt sie zurück zur Ruine.
Dort nimmt sie nun den mittleren Weg. Ob das jetzt der richtige ist?

Tina vrapon dhe vrapon. Pylli bëhet gjithnjë e më i dendur.

Ajo ndalet dhe sheh përreth.

Diku këputet një degë. Te shkurrja dëgjohet një zhurmë.

Tina mbeti pa frymë nga frika.

Një lepur kërcen nga shkurrja drejt tek ajo.

E lehtësuar kthehet me vrap te rrënoja.
Tani merr prej atje rrugën e mesme. A do të jetë kjo tani e duhura?

Tim hält es nicht mehr aus. „Frau Bode, halt!“, ruft er. „Tina fehlt."

Und er erzählt, was er gemacht hat.

Frau Bode schimpft gar nicht, sie wird nur sehr, sehr aufgeregt.

„Schnell zurück! Ruft alle nach Tina!", befiehlt sie. „Wir müssen Tina finden."
Alle rufen, alle rennen zurück.

Aber Tina ist weder bei der Ruine, noch bei den Himbeeren und sie antwortet auch nicht.

„Mein Gott! Wie schrecklich!", sagt Frau Bode. Sie weint fast.

„Ich muss die Polizei verständigen, mir bleibt keine andere Wahl."

Timi nuk duron dot më.
- Zonja Bode. Ndaloni!, - thërret ai. Tina mungon.

Dhe ai i tregon, çfarë kishte bërë.

Zonja Bode nuk i bërtet fare, ajo shqetësohet jashtëzakonisht shumë.
- Kthehuni shpejt! Thërrisni të gjithë emrin e Tinës, - urdhëron ajo.
- Duhet të gjejmë Tinën. Të gjithë thërrasin, të gjithë kthehen mbrapsht.

Por, Tina nuk është as te rrënoja, as te mjedrat dhe ajo as nuk përgjigjet.

- O, zot! Sa e tmerrshme!, - thotë zonja Bode.
Është gati të qajë.

- Duhet të lajmëroj policinë, nuk kam rrugë tjetër.