Illustration: Bianca Mense
Sprecher Deutsch: Stephan Niemand
Übersetzerin und Sprecherin Albanisch: Gladiola Sadiku
© Mulingula e.V., lizensiert unter CC BY-NC-ND 4.0
In Wirklichkeit war es anders
von Achim Bröger
Në të vërtetë ishte ndryshe
nga Ahim Bryger
Ein Junge saß am Fluss.
Die Sonne schien und ließ das Wasser blitzen und funkeln.
Da hinten wachsen die Ufer zusammen.
Dort wird der Fluss immer schmaler, stellte sich der Junge vor, obwohl man ihm gesagt hatte: „Das sieht nur so aus. In Wirklichkeit ist es anders.“
Aber er glaubte das nicht.
Një djalë po rrinte ulur pranë lumit.
Dielli ndriçonte dhe bënte që uji të shkëlqente dhe të vezullonte.
Atje prapa bashkoheshin brigjet me njëra-tjetrën. Aty lumi bëhej gjithnjë e më i ngushtë, imagjinonte djali, edhe pse i kishin thënë: “Ashtu duket. Në të vërtetë është ndryshe.”
Por, ai nuk e besonte këtë.
Und deswegen wollte er gerne wissen, wo diese Stelle war.
„Ich suche sie“, nahm er sich vor.
Lange ging er den schmalen Weg am Flussufer entlang.
Trotzdem blieb die Stelle, wo der Fluss schmal wurde, immer weiter vor ihm.
Komisch, dachte er, obwohl ich gehe und gehe, komme ich nicht näher.
Dhe, prandaj kishte dëshirë të dinte, se ku ishte ky vend.
„Do ta kërkoj atë”, vendosi ai.
Ai eci gjatë në rrugën e ngushtë përgjatë lumit. Megjithatë, vendi ku lumi bëhej i ngushtë, mbetej gjithmonë larg prej tij.
Çudi, mendoi ai, edhe pse unë eci e eci, nuk i afrohem dot.
Er traf einen Mann.
„Guten Tag“, wünschte der Junge.
„Ich suche die Stelle, wo der Fluss dünn wie ein Strich wird. Wo finde ich sie?“
Der Mann lachte und fragte: „Weißt du nicht, wie das in Wirklichkeit ist?“
„Nicht genau“, antwortete der Junge.
„Und ich glaube auch nicht alles, was man mir erzählt.“
„Na, dann such nur“, sagte der Mann kopfschüttelnd und ging weiter.
Ai takoi një burrë.
- Mirëdita, - e përshëndeti djali.
- Po kërkoj vendin, ku lumi bëhet i hollë si një vijë. Ku mund ta gjej?
Burri qeshi dhe e pyeti:
- Nuk e di ti, si është kjo në të vërtetë?
- Jo saktësisht, - iu përgjigj djali.
- Dhe unë nuk besoj gjithçka që më tregojnë.
- Atëherë , vazhdo kërko, - tha burri duke tundur kokën dhe eci më tej.
Der Junge fragte noch einige Leute. Sie lachten über ihn.
Und einige sagten: „Die Stelle gibt´s nicht.
Wir haben keine Zeit für solchen Unsinn.“
Darüber ärgerte sich der Junge.
Und er suchte immer weiter, bis es dunkel wurde.
Djali pyeti edhe disa njerëz. Ata qeshën me të. Ndërsa disa të tjerë i thanë:
- Ai vend nuk ekziston.
- Ne nuk kemi kohë për marrëzira të tilla.
Kjo e inatosi djalin.
Dhe ai kërkoi gjithnjë e më tej, derisa u bë errësirë.
Da kam er zu einem Haus.
Davor saß ein Mann am Bootssteg und sah über das Wasser.
Ndërkohë ai mbërriti në një shtëpi.
Përpara saj qëndronte një burrë ulur në molin e varkës dhe shikonte ujin.
Und der Junge fragte auch ihn: „Ich suche die Stelle, wo der Fluss schmal wird.
Ich sehe sie immer vor mir. Kannst du mir sagen, wo ich sie finde?“
Der Mann lächelte und sagte: „Ich weiß nicht, wo sie ist und wo du sie findest.
Aber ich habe viel Zeit, denn ich bin schon ziemlich alt.
Ich würde die Stelle gerne mit dir suchen.“
Atëherë, djali e pyeti edhe atë:
- Po kërkoj vendin, ku lumi bëhet gjithnjë e më i ngushtë. Unë e shoh gjithmonë para meje. Mund të më thuash se ku mund ta gjej?
Burri qeshi dhe i tha:
- Unë nuk e di ku është dhe ku mund ta gjesh.
- Por, unë kam shumë kohë, se tashmë jam mjaft i vjetër.
- Do të kisha dëshirë ta kërkoja me ty atë vend.
Da war der Junge nicht mehr allein.
Der Mann holte seine Mundharmonika aus dem Haus und das Fernrohr.
Dann packten sie viele Dinge in das Boot des Mannes, warfen den Motor an und fuhren los.
Nebeneinander standen sie im Boot.
Manchmal sangen sie.
Oft sagten sie: „Da vorne ist die Stelle.“
Dann starrten sie durch das Fernglas.
Kështu që, djali nuk ishte më vetëm.
Burri solli nga shtëpia harmonikën e tij të gojës dhe dylbinë.
Pastaj, paketuan shumë gjëra në varkën e burrit, ndezën motorin dhe u nisën për udhëtim.
Në varkë qëndronin afër krah për krah.
Ndonjëherë këndonin.
Shpesh thoshin:
- Atje para është ai vendi.
Pastaj shihnin me dylbi.
Aber sie kamen nie bis dorthin.
Im Gegenteil, der Fluss wurde immer breiter.
Schließlich war er so breit, dass er zum Meer geworden war.
Jetzt schaukelten der Junge und der Mann auf dem riesigen Wasser.
Und sie sahen, dass weit vor ihnen am Horizont Wasser und Himmel zusammentrafen.
Auch diese Stelle wollten sie finden.
Por, ata kurrë nuk mbërritën deri atje.
Përkundrazi, lumi bëhej gjithnjë e më i gjerë.
Më në fund, ai u bë aq i gjerë, sa u kthye në një det.
Djali dhe burri lundronin tashmë në ujin e pafund.
Dhe ata panë, se larg prej tyre, në horizont, uji dhe qielli takoheshin.
Edhe atë vend donin ta gjenin.
Am Abend ging die Sonne unter.
„Sie versinkt im Meer“, sagte der Junge.
„Das zischt bestimmt.“
Da suchten sie auch die Stelle, wo die Sonne im Meer versank.
Sie suchten, wo das Wasser und der Himmel zusammenstießen.
Und sie suchten, wo der Fluss schmal wie ein Strich wurde.
Në mbrëmje dielli perëndoi.
- Ai po fundoset në det, - tha djali.
- Duhet të bëjë një zhurmë si cis.
Tani ata kërkonin edhe vendin ku dielli fundosej në det.
Ata kërkonin, vendin ku uji dhe qielli takoheshin.
Ata kërkonin edhe vendin ku lumi bëhej i hollë si një vijë.
Die beiden wurden Freunde, und sie fühlten sich wohl in ihrem Boot.
Sie unterhielten sich.
Sie aßen und tranken miteinander.
In der Nacht leuchteten sie mit der Taschenlampe über das Wasser.
Das glitzerte dann wie die Sterne über ihnen.
Të dy u bënë miq, dhe ndiheshin mirë në varkën e tyre.
Bisedonin.
Hanin dhe pinin së bashku.
Natën ndriçonin ujin me elektrikun e dorës.
Ai shkëlqente pastaj mbi ta si yjet.
Wenn das Wetter schön war,
sprang der Junge ins Meer.
Er schwamm und tauchte.
Große Fische und Muscheln sah er.
Sie kamen in Stürme, wild tanzte ihr Boot auf den Wellen.
Kur ishte kohë e mirë, djali hidhej në det. Ai notonte dhe zhytej.
Shihte peshq të mëdhenj dhe guaska.
Ata u përballën edhe me stuhi, dhe varka e tyre lundronte duke kërcyer kryeneçe mbi dallgë.
Sie fuhren um die ganze Erde.
Von einem Meer ins andere und durch die Flüsse vieler Länder.
Wo es schön war, blieben sie länger.
Aber irgendwann fuhren sie weiter.
Immer geradeaus.
Die Stelle, wo der Fluss dünn wurde, wo die Sonne im Wasser versank und wo sich das Wasser und Himmel berührten, fanden sie nirgends.
Ata udhëtuan rreth e qark botës.
Nga njëri lumë te tjetri si edhe përmes lumenjve të shumë vendeve.
Atje ku ishte bukur, qëndronin më gjatë.
Por, dikur udhëtonin prapë më tej.
Gjithmonë drejt, përpara.
Vendin, ku lumi bëhej më i hollë, ku dielli fundosej në ujë, dhe, ku uji dhe qielli preknin njeri-tjetrin, nuk e gjetën asgjëkund.
Als sie nach Hause kamen, sagten einige Leute: „Seid ihr dumm“-
„So ein Blödsinn“, meinten andere.
Da sahen sich der Junge und der Mann an und lächelten.
„Immerhin“, sagte der Junge.
„Ich weiß jetzt, dass es die Stellen, die wir gesucht haben, nicht gibt.
Aber ich weiß das nicht nur so, weil es mir jemand gesagt hat.
Ich weiß es wirklich.“
Kur u kthyen në shtëpi, disa njerëz i thanë:
- Jeni budallenj.
- Çfarë budallallëku, - thanë të tjerë.
Atëherë djali dhe burri panë njeri-tjetrin dhe buzëqeshën.
- Sidoqoftë, - tha djali.
- Unë e di tashmë, që vendet që kërkuam nuk ekzistojnë.
- Por, unë nuk e di këtë thjesht se ma ka thënë dikush.
- Unë e di me të vërtetë.
Der Mann nickte und sagte: „Wir haben viele Dinge gesehen.
Wir haben in warmem Wasser gebadet, in der Sonne gelegen und nachgedacht.
Wir haben Menschen getroffen.
Und außerdem sind wir lange zusammen gewesen.
Schön war das.“
Burri pohoi me kokë dhe tha:
- Ne kemi parë shumë gjëra.
- Jemi larë në ujë të ngrohtë, jemi shtrirë në diell dhe kemi menduar.
- Kemi takuar njerëz.
- Dhe, përveç kësaj, kemi qenë shumë kohë bashkë.
Kjo ishte gjë e bukur.
Danach gähnten die beiden und gingen schlafen.
Sie waren ja auch in Afrika, in Indien und noch weiter gewesen.
Und das macht müde.
Pastaj, të dyve iu hap goja për gjumë dhe shkuan të flenë.
Sepse ata kishin qenë edhe në Afrikë, në Indi dhe më larg. Dhe kjo të lodh.
Ende
Fund
Gehe zu …
